Endo heb je niet alleen – Celine

Hallo, ik ben Celine, een 31-jarige spring-in-’t-veld uit Erpe-Mere.

Ik ben kapster in hart en nieren en de dolgelukkige mama van mijn 6-jarige dochter Liv. Samen met mijn man Nathan en onze twee honden, Pacha en Bailey, vormen we al 15 jaar een hecht gezin.

ENDOMETRIOSE TRAJECT

Na de geboorte van mijn dochter werd bij mij endometriose vastgesteld. Ik heb altijd al last gehad van extreem pijnlijke menstruaties, maar net als velen dacht ik dat dit ‘erbij hoorde’. De ene vrouw ervaart nu eenmaal meer klachten dan de andere. Na mijn bevalling kreeg ik echter plotseling hevige pijnaanvallen. Gelukkig had ik meteen een bekwame gynaecoloog, die snel de diagnose endometriose stelde. De eerste operatie was een feit: drie grote proppen werden verwijderd. Na een herstelperiode van twee maanden dacht ik dat het probleem was opgelost, maar helaas… Zes maanden later begonnen de klachten opnieuw: onverwachte bloedingen en hevige pijn. Verschillende hormoonbehandelingen brachten geen verbetering.

Na ruim een jaar van pijn en onzekerheid besloot ik, in overleg met mijn gynaecoloog, op 28-jarige leeftijd mijn baarmoeder te laten verwijderen. Naast endometriose had ik ook andere baarmoederproblemen, dus voor mij was dit een bewuste keuze. Ik was vooral dankbaar dat ik al een prachtig wonder op de wereld had gezet en wilde pijnvrij door het leven gaan. En dat leek te lukken… voor tien maanden.

Toen begon de nachtmerrie opnieuw. Maandelijks werd ik getroffen door plotselinge pijnaanvallen, die voelden als persweeën – een pijn die elke mama zal herkennen als ondraaglijk. Meerdere keren per maand belandde ik op de spoedafdeling voor zware pijnstilling: Dipidolor, morfine… De zoektocht begon opnieuw. Scans, echo’s, bloedonderzoeken – niets werd gevonden. In maart volgde een kijkoperatie, waarbij enkele vergroeiingen werden verwijderd en een goedaardig gezwel op mijn lever werd weggehaald. Maar opnieuw bleef een verklaring voor de aanvallen uit.

Twee weken later lag ik weer op spoed met dezelfde helse pijnen. Er bleef nog één mogelijkheid over: de endometriose was teruggekeerd. Ik werd meteen doorverwezen naar dr. Tomassetti in Leuven. Hier wil ik echt benadrukken hoeveel geluk ik heb gehad met mijn gynaecologen. Ze hebben me altijd serieus genomen en nooit in twijfel getrokken.

In Leuven volgde een nieuwe operatie. Er was opnieuw een prop vergroeid, dit keer door littekenweefsel in mijn darm. Acht uur op de operatietafel, een stuk darm minder, maar eindelijk propvrij. Na een herstel van twee maanden kreeg ik een nieuwe tegenslag: mijn blaas weigerde plotseling te werken. De volgende uitdaging diende zich aan… Ik moest een blaassonde krijgen en zelf leren sonderen. Gelukkig herstelde mijn blaas na twee maanden en functioneert die nu weer normaal.

Voorlopig ben ik pijnvrij. Na een jaar met meer dan 30 spoedopnames en twee operaties hoop ik dat dit de laatste keer was. Ik ben ontzettend dankbaar voor mijn gezin, familie, vrienden en collega’s. Overal heb ik steun en liefde ervaren, maar ik besef dat dit niet voor iedereen zo is.

Laat ons samen onze stem gebruiken om zoveel mogelijk lawaai te maken, want dit verdient veel meer aandacht. Nee, ik ben niet alleen. We zijn met zóveel! 💜