Endo & het stille tijdverlies – Hanne

Ik ben Hanne, 32 jaar, en woon aan de voet van de Kemmelberg in Heuvelland. Ik heb geen kinderen en ook geen kinderwens. Ik woon alleen in een charmant huisje met een grote tuin, waarin ik graag rondwandel en geniet van de natuur.

Als EPB-verslaggever ben ik tewerkgesteld bij United Experts Group in Ieper, waar ik met de fiets naartoe kan (12 km enkel – heerlijk). Ik adviseer mensen die willen renoveren of hun droomhuis willen bouwen. Daarnaast probeer ik in mijn vrije tijd te fietsen, te lopen en piano te spelen, en ik geniet van wandelingen en een koffietje (en soms een lekkere picon).

ENDOMETRIOSE TRAJECT 

Tussen deze fijne momenten door had ik vaak last van pijn. Vooral tijdens mijn eisprong en mijn maandstonden. Niet alleen de “normale” menstruatiepijn, maar ook darmproblemen, spierpijn, enzovoort. Dit werd vaak als “normaal” beschouwd. Toch was ik bang, hoorde flauwvallen er soms bij, en kon ik alleen maar in bed liggen of met pijnstilling werken. Sporten ging dan al helemaal niet, en dat is natuurlijk een van mijn favoriete bezigheden.

Na enkele jaren van deze klachten hoorde ik van een vriendin dat zij endometriose had en een operatie moest ondergaan. Voor haar operatie vertelde ze me (ik had eerder mijn “lastjes” bij haar aangekaart) dat ze mijn klachten herkende. Toch waren bij dokters- en gynaecoloogbezoeken steeds de resultaten normaal. Dus dacht ik dat het tussen mijn oren zat.

Toen ik op mijn 31e op het werk flauwviel, bracht mijn baas me naar de dokter. Deze keer was het een vrouw die het serieus nam en me doorstuurde naar een gynaecoloog. Terug dezelfde als in de voorgaande jaren. Toen hij de brief van de dokter las, zei hij: “Tsja, ik ben ook al eens flauwgevallen van de pijn.” Tijdens het onderzoek zag hij een gezwel op een van mijn eierstokken. Hij raadde me aan de pil te nemen, maar kon niet zeggen wat er precies zat. Toch was ik ongerust: wat zit daar?

De vrouw die me had doorverwezen, was boos toen ze het verslag van de gynaecoloog las en stuurde me door naar een andere gynaecoloog in een ander ziekenhuis. Die kon na het onderzoek meteen zeggen dat ik endometriose had. Het voelde vreemd, maar ik was opgelucht, ondanks de “kutdiagnose”. In september 2024 werd ik geopereerd. De endometriose zat op verschillende plaatsen, en de operatie duurde enkele uren. Ik herstelde snel, en na een maand probeerde ik weer te gaan lopen.

DAGELIJKS LEVEN

De pijn is echter niet helemaal verdwenen, maar mijn darmen voelen beter. Ik gebruik aangepaste pijnstilling, wat een grote hulp is, en ik val niet meer flauw. Ik moet nog regelmatig op controle en koos er een tijd voor geen pil te nemen. Ik wou dit zonder hormonen doorkomen. Voor mijn operatie nam ik enkele maanden de pil; de pijn was minder, maar ik voelde me er niet fijn bij. Sinds een half jaar neem ik toch opnieuw een pil, omdat de pijn soms vrij hevig terugkwam. Dit is nu weer stabieler.

Dus mijn “probeersel” zonder hormonen is een beetje mislukt.

Ik heb geen kinderwens, en ik weet niet of ik überhaupt kinderen kan krijgen. Toch ben ik dankbaar dat mijn zussen kinderen hebben kunnen krijgen zonder “miserie”. Ik ben heel graag tante van vijf mooie kinderen.

Op Instagram volg ik Behind Endo (Stories) vzw en andere patiëntenorganisaties, waar ik vaak herkenbare situaties zie. Ik probeer gezond te leven (voeding) en voldoende te bewegen, wat volgens mij mijn algemeen welzijn bevordert.

Raad heb ik niet, want dit is bij iedereen verschillend. Als iets niet goed voelt, laat het dan niet op je hoofd wegen, maar blijf zoeken naar antwoorden.