Endo heb je niet alleen – Jani

Mijn naam is Jani en ik ben 30 jaar. Sinds kort woon ik in Zwijnaarde, maar daarvoor heb ik acht jaar in Evergem gewoond. Nu woon ik iets dichter bij Gent, de stad waar ik verliefd op werd. Kinderen heb ik nog niet, maar mijn kinderwens is groot. Helaas is die wens op dit moment moeilijk te vervullen. Toen ik ontdekte dat ik endometriose had, zat ik midden in een scheiding. Gelukkig heb ik nu een fantastische man aan mijn zijde die me onvoorwaardelijk steunt.

Ik werk als kleuterjuf en begeleid kinderen van 2,5 tot 5 jaar. Het is geweldig om hen te zien groeien, ontdekken, plezier maken en hechte banden te smeden. De creativiteit en warmte in mijn job maken me echt gelukkig.

In mijn vrije tijd snuister ik graag rond op rommelmarkten en vlooienmarkten, altijd op zoek naar kleding, accessoires en meubels uit de jaren ’30 en ’40. Dit is een echte passie geworden en je vindt me dan ook vaak op evenementen die deze tijdsperiode omarmen. Daarnaast ben ik graag creatief bezig met naaien en breien. Sinds een jaar verdiep ik me ook in tarotkaarten, met dank aan een goede vriendin. Dit geeft me rust, helpt me nadenken en biedt houvast. Mijn grootste steun en toeverlaat is mijn lieve Theo, de man die me door de moeilijkste periode van mijn leven heeft geholpen.

ENDOMETRIOSETRAJECT

Mijn traject met endometriose verliep niet gemakkelijk. Het begon toen ik besloot te stoppen met de anticonceptiepil, na die tien jaar gebruikt te hebben. Het eerste jaar verliep alles prima, maar vanaf het tweede jaar kreeg ik last van acne en zware menstruaties. Mijn bloedverlies werd extreem, ik voelde me zwak en kreeg maandelijks koorts en spierpijn.

Ondanks meerdere bezoeken aan de huisarts werd ik steeds gerustgesteld dat dit ‘normaal’ was. Toch voelde ik dat er iets niet klopte en besloot ik een gynaecoloog te raadplegen. De eerste specialist onderzocht me nauwelijks en schreef simpelweg opnieuw de anticonceptiepil voor. Toen ik bezwaar maakte, kreeg ik te horen dat mijn gekantelde baarmoeder geen probleem was. Ik voelde me niet serieus genomen en zocht een andere gynaecoloog op.

In het tweede ziekenhuis werd ik wél onderzocht, kreeg ik SOA-tests en een MRI, maar daaruit bleek zogenaamd niets abnormaals. Ik begon te twijfelen aan mezelf en dacht dat het misschien allemaal tussen mijn oren zat. Op aanraden van Lieselot Theys, die mijn symptomen herkende als endometriose, besloot ik nog een andere specialist te raadplegen: dokter Bafort.

Bij mijn eerste bezoek zag hij direct op de echo dat ik graad 3 endometriose had, met een vermoeden van adenomyose. Alles ging daarna snel: anderhalve maand later had ik een kijkoperatie en werd duidelijk dat ik een uitgebreide operatie nodig had. Normaal is de wachttijd hiervoor drie maanden of langer, maar door een annulering kon ik al na twee weken geholpen worden.

Tijdens de operatie werd vooral veel weefsel verwijderd rond mijn blaas en de rechterband van mijn baarmoeder. Vooral de klachten rond mijn blaas waren heftig. De herstelperiode was zwaar: vier maanden lang voelde ik me niet goed, maar uiteindelijk ben ik dankbaar dat ik deze stap heb gezet.

Na de operatie had ik moeite met sporten en zelfs met intimiteit, waarbij ik soms bijna flauwviel. Nu, zeven maanden later, ervaar ik nog steeds darmproblemen en moet ik mijn voedingspatroon aanpassen. En mijn kinderwens blijft groot…

Dit hele proces heeft vier jaar geduurd. Mijn eerste gynaecoloogbezoek was op 16 januari 2024, maar daarvoor had ik al meerdere keren hulp gezocht bij huisartsen. Dankzij mijn doorzettingsvermogen en de juiste mensen om me heen heb ik uiteindelijk de juiste diagnose gekregen.

DAGELIJKSE LEVEN

Als ik kijk naar hoe ik vroeger leefde en hoe ik nu leef, is er een groot verschil. Tegenwoordig luister ik beter naar mijn lichaam en geniet ik veel bewuster van kleine dingen. Toch blijft het mentaal een uitdaging, met ups en downs. Soms relativeer ik en besef ik hoe sterk ik al ben geworden door alles wat ik heb meegemaakt. Mijn dertigste levensjaar was een jaar vol vallen en opstaan, maar ik ben er sterker uitgekomen.

Mijn job als kleuterjuf is fysiek zwaar, maar goede collega’s maken een wereld van verschil. Helaas voelde ik op mijn werk niet altijd de steun die ik nodig had. Endometriose is een weinig gekende ziekte en wordt daardoor vaak niet als ernstig beschouwd. Gelukkig waren er enkele topcollega’s die me wel steunden en begrepen.

Mijn operatie vond plaats in de zomervakantie, waardoor ik twee maanden had om te herstellen. Dat was broodnodig. Terug voor de klas staan was in het begin pittig, maar met hulp van mijn osteopaat en chiropractor kon ik mijn werk uiteindelijk beter hervatten.

Wat voeding betreft, weet ik dat ik veel moet veranderen, maar ik ben nog zoekende. Ik wil dit stap voor stap aanpakken. Tips zijn altijd welkom! Momenteel volg ik begeleiding bij NaturEllen, een energiecoach gespecialiseerd in natuurlijke gezondheid. Mijn doel is om zo natuurlijk mogelijk te leven en mijn lichaam sterker te maken via mijn voeding.

Dit is mijn verhaal. Ondanks de moeilijke weg blijf ik vooruitkijken, met hoop en doorzettingsvermogen. 💛