Endo heb je niet alleen – Febe

Ik ben Febe, 32 jaar, en ik woon in de Vlaamse Ardennen. Ik heb het geluk mama te mogen zijn van een prachtige dochter. Ik werk als zorgkundige in de thuiszorg en hou van lezen, in de natuur zijn, mediteren, yoga en qi gong.

ENDOMETRIOSE TRAJECT

Al van jongs af aan had ik veel last van mijn menstruatie, totdat het ondraaglijk werd. Vijf jaar lang voelde ik dat er iets niet klopte in mijn lichaam. Maar bij elk bezoek aan de dokter of gynaecoloog kreeg ik hetzelfde te horen: “We vinden niets, alles lijkt normaal.“

Toch was de pijn tijdens mijn menstruatie bijna niet te verdragen. Ik werkte voorovergebogen, probeerde de pijn weg te puffen op het toilet. Plassen voelde alsof mijn blaas helemaal samenkneep. Stoelgang maken was in die periode mijn grootste nachtmerrie. Met gebalde vuisten en een verkrampte houding zat ik daar, soms met tranen van de pijn.

Ook buiten mijn menstruatie kreeg ik steeds meer klachten. De pijn in mijn linkerflank maakte stappen moeilijk. En dat was nog maar het fysieke deel. Mentaal leed ik er minstens evenveel onder. Ik had geen normaal leven meer…

In mei 2019 werd uiteindelijk endometriose vastgesteld. Er werd een hormonale behandeling opgestart (kunstmatige menopauze). Op 14 oktober 2019 werd ik opgenomen voor een gecombineerde ingreep door de diensten Urologie, Gynaecologie en Gastro-intestinale Heelkunde.

Indicatie: endometriose in het bekken, ter hoogte van het rectovaginale septum en de linker bekkenwand, met dilatatie van de linker ureter. De operatie duurde acht uur.

Ik werd wakker met een blaassonde, een drain en een stent in de ureter. Het herstel was zwaar, zowel fysiek als mentaal. Ik werd geconfronteerd met mezelf in de meest kwetsbare periode van mijn leven. Ik voelde me diep geschonden in mijn vrouwelijkheid. Al snel besefte ik hoe groot de impact van deze ingreep en het hele traject was.

Gelukkig had ik de steun van mijn man, die er altijd voor mij was – en nog steeds is. Ik ben hem eeuwig dankbaar.

Op 12 november 2019 werd ik opnieuw opgenomen voor het herstel van een dehiscentie van de vaginatop na de endometriosechirurgie (de hechting was terug opengegaan). Daarna begon het herstel opnieuw.

Na drie maanden nabehandeling (kunstmatige menopauze) startten we, op aanraden van de behandelende arts, met een fertiliteitstraject. Tijdens dit traject brak corona uit. Het werd opnieuw een intense periode. Maar na een zeer moeilijke weg mochten we uiteindelijk een prachtige dochter verwelkomen. Zo dankbaar voor dit geschenk!

Onze dochter werd via een geplande keizersnede geboren. Door de endometriose-operatie was een natuurlijke bevalling niet meer mogelijk. Toch was het een mooie en zachte geboorte.

DAGELIJKS LEVEN

We zijn nu vier jaar verder, en ik ben blij te kunnen zeggen dat mijn leven draaglijker is geworden. Ik weet dat endometriose altijd deel van mij zal blijven, maar ik blijf zoeken naar kleine dingen die mijn leven aangenamer maken.

Op dit moment onderga ik opnieuw onderzoeken, omdat er een vermoeden is van endometriose op mijn middenrif. Mijn klachten houden namelijk cyclusgebonden aan.

Het belangrijkste wat ik heb geleerd? Luisteren naar mijn lichaam. Rust nemen, ook al wil ik soms gewoon doorgaan.

Met een liefdevolle groet aan al mijn lotgenoten! 💛