Endo heb je niet alleen – Evelin

Ik leerde Hannelore kennen via mijn nieuwe job, waar ik haar collega werd. Al snel werd duidelijk dat we het goed met elkaar konden vinden, en we groeiden uit tot vriendinnen. Ik hielp mee met het organiseren van haar vrijgezellenfeest en vierde met veel plezier haar huwelijk. Zelfs toen Hannelore een job dichter bij huis vond, bleven we contact houden. Ondanks de 75 kilometer die ons scheiden, vonden we steeds een manier om elkaar te zien—brunchen, shoppen, een dagje wellness. Maar vooral de diepgaande gesprekken typeren onze vriendschap.

ENDOMETRIOSETRAJECT

Hannelore ging door een moeilijke periode. Ze wilde graag een kindje, maar raakte niet zwanger. Na een lange zoektocht werd bij haar endometriose vastgesteld, en uiteindelijk moest ze een operatie ondergaan. Ik leefde enorm met haar mee en vond het hartverscheurend om te zien wat ze doormaakte, zowel fysiek als mentaal.

Enkele jaren later had ik zelf een stabiele relatie en besloten mijn vriend en ik om te stoppen met de pil en voor een kindje te gaan. Maar ook ik raakte niet zwanger. Omdat mijn symptomen zo anders waren dan die van Hannelore, dachten we dat endometriose bij mij geen rol speelde. Maar zoals we nu weten, kent endometriose vele vormen en gradaties. En ja, na eenzelfde lange zoektocht kreeg ook ik dezelfde diagnose. 

Doordat we beiden door deze strijd gingen – en nog steeds gaan – hebben we weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen.

Er is nog altijd pijnlijk weinig geweten over endometriose. Als patiënt moet je zelf op zoek gaan naar wat kan helpen bij deze ziekte. Die zoektocht hebben wij samen bewandeld. We zoeken voortdurend naar manieren om ons leven draaglijker te maken.

Ook mentaal is Hannelore mijn grootste steun. Wanneer je niet zwanger kunt worden en te maken krijgt met een chronische ziekte, blijft er weinig over van wie je denkt te zijn. Je herkent jezelf niet meer, raakt steeds meer geïsoleerd van de buitenwereld. Hoe goed vriendinnen en collega’s ook hun best doen, écht begrijpen doen ze het niet. Je krijgt donkere gedachten en ploetert door deze periode heen. Maar als er dan iemand in je leven is aan wie je je diepste en lelijkste gedachten kunt toevertrouwen – en die je niet alleen begrijpt, maar ook bevestigt dat dit normaal is – dan wordt het leven weer een stukje draaglijker. De eenzaamheid was moordend, maar elke ochtend kreeg ik een bericht van Hannelore: ‘Je bent niet alleen, ik ben er voor jou’. In mijn donkerste periode heeft ze me gered.

Na zeven lange jaren is Hannelore eindelijk moeder geworden. Nu is er zelfs een tweede kindje op komst. Zelf zit ik nog volop in mijn traject – drie endometriose-operaties en vijf IVF-pogingen later blijf ik hopen op een wonder.

Dat onze situaties nu anders zijn, heeft niets aan onze vriendschap veranderd, en daar ben ik ongelooflijk blij en trots op. Wij zijn geen vriendinnen omwille van gedeeld verdriet. Wij wáren vriendinnen, en plots deelden we hetzelfde verdriet. Dat maakt onze band zo sterk.