Endo Stories – Sarah

Ik was amper negen jaar oud toen ik mijn eerste menstruatie kreeg. Vrijwel meteen kampte ik met hevige bloedingen en enorme pijn. De huisarts deed het af als “pijnlijke regels”, niets abnormaals.

Toen ik veertien à vijftien jaar was, werd ik voortdurend overspoeld door vermoeidheid. Ik huilde van de pijn en zag elke maand op tegen mijn menstruatie. Maar opnieuw kreeg ik van de huisarts te horen: “Dat is vrouw zijn, dat hoort erbij.” Ik moest me niet aanstellen en gewoon een pijnstiller nemen.

Rond mijn achttiende verjaardag brak de hel pas echt los. Mijn darmen begonnen steeds meer problemen te geven, dus zochten we hulp in drie verschillende ziekenhuizen: Tienen, Leuven en Sint-Truiden. Omdat de pijn rond mijn navel geconcentreerd was, werd ik doorverwezen naar de afdeling gastro-enterologie. “Het zijn uw darmen, juffrouwke,” kreeg ik te horen.

Dag in, dag uit had ik helse buikpijn. Tal van onderzoeken volgden en uiteindelijk luidde de diagnose: prikkelbare darmen en overgewicht. Ik zou volgens hen acht kilo te zwaar zijn…

Op mijn 21e-22e was ik dit hele traject spuugzat. Ik had geen energie meer, moest mezelf elke dag vooruit slepen en verloor zelfs tweemaal mijn baan omdat ik elke maand een week uitgeschakeld was door mijn menstruatie. Een maandverband kon het bloedverlies niet tegenhouden en elk halfuur moest ik wisselen om niet door te lekken. De huisarts raadde me uiteindelijk aan om een gynaecoloog te raadplegen.

Met knikkende knieën maakte ik mijn eerste afspraak in het ziekenhuis van Tienen, bij een oudere gynaecoloog. Maar opnieuw kreeg ik te horen: “Dat is normaal, dat is vrouw zijn!” Pas na de afspraak vertelde mijn moeder me dat zij op haar 23e de diagnose endometriose had gekregen. Ik begon te zoeken en herkende mezelf in alle symptomen.

Bij mijn volgende afspraak bij dezelfde gynaecoloog kaartte ik dit aan, maar hij wuifde het meteen weg: “Juffrouw, u bent véél te jong om dit te hebben en er is geen bewijs dat endometriose erfelijk is.” Toch gaf ik niet op en bezocht nog vijf andere gynaecologen: drie in Leuven, opnieuw één in Tienen en één in Landen. Telkens verliet ik de praktijk in tranen. Niemand geloofde mij. Ondertussen werd mijn dagelijkse leven een nachtmerrie…

Elke ochtend werd ik wakker met ondraaglijke buikpijn en moest ik overgeven. Ik was uitgeput en het klaarmaken voor de dag voelde alsof ik daarna opnieuw twee tot drie uur slaap nodig had, vergezeld van een hoge dosis pijnstillers.

In 2021 probeerden mijn man en ik al drie jaar om zwanger te raken, zonder succes. Elke maand opnieuw die pijn en die teleurstelling. We besloten een afspraak te maken bij een gynaecoloog in Sint-Truiden, dichter bij onze nieuwe woonplaats. Zo ontmoette ik Dr. Ian Michiels.

Vanaf het eerste moment voelde ik me “thuis” bij hem. Hij luisterde echt naar me, stelde vragen en nam mijn klachten serieus. Toen het onderzoek was afgerond, nam hij mijn hand en sprak de verlossende woorden: “Ik denk dat je gelijk hebt… Dit zou weleens endometriose kunnen zijn.” Ik barstte in tranen uit, maar deze keer van opluchting.

Hij regelde meteen een afspraak bij de fertiliteitsafdeling in Hasselt en verwees me door naar Dr. Verguts. Kort en krachtig zei Dr. Verguts na het bekijken van de echo: “Ik plan u binnen vier weken in voor een kijkoperatie!”

Vier weken later werd ik wakker op de recovery, en de eerste woorden die ik hoorde waren: “U had gelijk.” Ik huilde opnieuw, maar deze keer omdat ik eindelijk gehoord werd.

Dankzij de snelle ingreep van Dr. Verguts werd ik twee maanden later opnieuw geopereerd om de endometriose aan te pakken. Zes maanden later startten we onze eerste IVF-ronde met Dr. Hulsbosch in het Jessa Ziekenhuis in Hasselt. Ik ben deze mensen zo ontzettend dankbaar. Negen maanden later werd onze prachtige dochter geboren, als een kroon op al die jaren van strijd. Het voelde als een bedanking van mijn eigen lichaam voor alles wat we hadden doorstaan.

Hoewel ik nog steeds klachten heb, geef ik amper nog over en is de pijn in mijn buik veel minder geworden dankzij hormoonmedicatie, dat mijn menstruatie onderdrukt.

Ik hoop dat in de toekomst (jonge) vrouwen sneller geholpen worden, dat ze gehoord en geloofd worden. Wij voelen wat we voelen. Wij hebben pijn. En wij willen oplossingen. Laat je niet afschepen met simpele opmerkingen als “je bent te jong” en blijf opkomen voor je lichaam en je (kinder)wensen. Blijf geloven in jezelf. ♡