Endo & het stille tijdverlies – Margot

Hi, ik ben Margot, 32 jaar, en ik woon al 8 jaar samen in Gent met mijn vriend Sander.
In het dagelijkse leven ben ik orthopedisch technoloog, wat inhoudt dat ik apparaten maak voor mensen na een CVA, mensen met MS… zodat zij bijvoorbeeld weer kunnen stappen. Daarnaast ben ik ook iemand die haar eigen lichaam héél goed heeft leren lezen (noodgedwongen, helaas).

ENDOMETRIOSE TRAJECT

Endometriose kwam niet plots uit het niets. Via mijn osteopaten Lieselot Thys en Margo De Nys en gynaecoloog Dr. Bafort hing het vermoeden al in de lucht, maar uiteindelijk duurde het 11 jaar voordat ik écht gehoord en gezien werd. Daarom sta ik op de foto met een dikke map met mijn volledige medisch dossier van al die jaren. Elf jaar van “het zit tussen je oren”, “pijn hoort er nu eenmaal bij, neem een extra pijnstiller”, “open een goede fles wijn en drink een extra glaasje, dat ontspant” en goedbedoelde maar pijnlijke adviezen die me vooral aan mezelf deden twijfelen. En toch… ik bleef luisteren naar mijn lichaam.

Na het stoppen met de pil werd elke menstruatie zwaarder: stekende buikpijn, moeten liggen van de pijn, misselijkheid, rugklachten… Vanaf mijn eisprong voel ik me vaak meer dan twee weken niet mezelf, alsof mijn lichaam continu in alarmmodus staat. Stekende pijn, een zwaar gevoel in mijn onderbuik, huiduitslag, druk op de borst, vulvodynie — het lijstje is helaas lang.

Mijn diagnose kwam via een diagnostische laparoscopie op 4 november 2024. Voor deze operatie had ik al twee vulvoplasties achter de rug, op 19 juni 2022 en 28 juli 2024, omdat men aanvankelijk dacht dat daar het probleem lag. Uiteindelijk onderging ik op 28 februari 2025 de robotoperatie voor de endometriose. Daarnaast zoek ik ondersteuning via osteopathie, acupunctuur, yoga en lichaamsgerichte therapie. Alles samen om mij “een beetje oké” te laten voelen — fysiek, mentaal én emotioneel.

DAGELIJKS LEVEN

Endometriose (en vulvodynie) beïnvloeden mijn leven, en dat van mijn partner, elke dag opnieuw. Ik check voortdurend bij mezelf in: hoe voel ik me vandaag? Soms betekent dat ook geplande uitstappen afzeggen en kiezen voor rust. Het blijft zoeken, aanpassen en mild zijn voor mezelf.

Wat mij helpt? Zo ontstekingsarm mogelijk eten, wandelen voor mentale rust en mezelf omringen met mensen die écht luisteren. Want je bent zoveel meer dan alleen je ziekte.

Mijn boodschap aan andere endosisters: neem de tijd om alles te laten bezinken en zorg dat je niet alleen hoeft te dragen wat soms zo zwaar aanvoelt.

En aan partners, vrienden en familie: er zijn, écht aanwezig zijn, is vaak al genoeg. 💛