Endo & het stille tijdverlies – Natalie

Ik ben Natalie, 32 jaar, en ik woon in het gezellige Lennik.

ENDOMETRIOSE TRAJECT

Mijn verhaal begon, gemiddeld gezien, best wel vroeg en het is niet zoals bij de meesten. Ik kreeg mijn diagnose twee jaar na mijn eerste klachten, en dat gebeurde meteen via een kijkoperatie. Ik was toen 15 jaar en kreeg geen uitleg over de impact van de ziekte. Wat de dokter toen wél zei, was dat ik er niet aan moest denken om zelf kinderen te kunnen krijgen. Daardoor heb ik lange tijd gedacht dat dat geen optie voor mij was. Ondertussen heb ik vijf operaties ondergaan en is mijn baarmoeder verwijderd.

Ik koos er bewust voor om mijn ziekte niet door te geven aan een eventuele dochter en wilde mijn relatie en lichaam niet door een hels traject van ‘proberen’ sleuren. Ik heb geen spijt van de operatie, maar het is allemaal heel definitief en, eerlijk gezegd, makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn weg vinden tussen al mijn vrienden die zwanger zijn of een kindje kregen, is confronterend en eenzaam…

De diagnose zo vroeg krijgen was zeker geen cadeau. Weten wat ik had, en daar vervolgens niet serieus voor genomen worden, zorgde ervoor dat ik zelf begon te geloven wat de dokters zeiden: “het zit in uw hoofd.”

Bij mijn tweede operatie zou er geen endometriose zijn gevonden, maar wel ander weefsel dat niet werd onderzocht. Daarmee was het verhaal af. Volgens meerdere ‘specialisten’ kon endometriose ook niet terugkomen, want ik nam de pil. Ik probeerde oprecht mijn stem te laten horen en alles in vraag te stellen, maar als meerdere dokters blijven zeggen dat het er niet is, begin je dat uiteindelijk zelf ook te geloven. Ik vroeg me zelfs af of ik ooit endometriose had gehad. Die dokters zou ik nu graag eens laten zien wat er uit mijn buik is gehaald.

Die onzichtbare ziekte zorgde er ook voor dat ik door meerdere werkgevers niet serieus werd genomen wanneer ik weer eens thuis zat vanwege buikpijn. Buikpijn, en wat voor buikpijn… Meestal lag ik in foetushouding of zat ik in een veel te warm bad om de pijn een beetje te verlichten. Ik moest mezelf verdoven met zware medicatie, en er zijn lange periodes geweest waarin ik alleen nog zelfstandig kon lopen met behulp van een kruk. Ik zette alles op alles om telkens aanwezig te kunnen zijn op mijn werk. Er was geen ruimte voor leuke dingen, want die veroorzaakten alleen maar extra pijn.

DAGELIJKS LEVEN

Na mijn laatste operatie hoop ik nu eindelijk mijn jeugd opnieuw te kunnen beleven. Mijn leven stond jarenlang op pauze door de ziekte — niet een paar maanden of een jaar, maar zeventien jaar.

Deze lieve kater, Rafiki, kwam vlak voor mijn definitieve operatie. Rafiki is mijn ‘accessoire’ om het lange wachten te tonen; hij vult mijn leegte met liefde. Ik zocht een manier om het afscheid van mijn baarmoeder op een mooie manier een plek te geven, of toch om het zo te proberen. Ik organiseerde een ‘cat shower’ en nodigde de mensen uit die mij steunden en begrepen. Om te lachen zei ik dan: “Nog één keer een feestje mét baarmoeder.” Ik lach liever dan te huilen, en pijn weglachen is soms ook makkelijker. De harde klap die ik later verwacht, zal ik dan wel verwerken — of toch proberen. Ik probeer elke dag mijn verdriet om te zetten in strijdlust, want als vrouw moet je nog te vaak je stem dubbel zo hard laten horen om geloofd te worden.