Endo & het stille tijdverlies – Cato

Ik ben Cato. 

Ik ben 17 jaar, en ik leef al bijna zes jaar met pijn.

Toen ik twaalf was en voor het eerst ongesteld werd, voelde het als een begin. 

Yes, dacht ik, dit is wat vrouw-zijn is. 

Wat ik toen nog niet wist, is dat dat moment geen start was, maar een breuklijn.

De pijn kwam niet af en toe. Ze bleef. Ze nam plaats in mijn lichaam en weigerde nog te vertrekken. 

Mijn tienerjaren speelden zich niet af op feestjes of op schoolbanken, maar thuis, in bed, wachtend tot de pijn zou zakken — wat ze zelden deed.

Vijf, bijna zes jaar lang zochten we naar antwoorden. 

Vier ziekenhuizen. Twee privépraktijken. 

Zeven verschillende anticonceptiepillen. 

Ontelbaar keer op spoed. En telkens opnieuw diezelfde woorden: “We vinden niets.”

“Het zit tussen je oren.”

Diezelfde pijn zorgden voor bloedklonters, opgeblazen buik, krampen, bloedarmoede, vermoeidheid, constipatie en nog veel mee. Pijn die je lichaam vervormt, je energie wegzuigt en je leven stilzet, ….

Langzaam verloor ik meer dan alleen mijn gezondheid. 

Ik verloor zelfvertrouwen.

Ik verloor vriendschappen 

Ik verloor het gevoel dat ik controle had over mijn eigen lichaam. 

Ik zag mezelf veranderen in iemand die altijd moet nadenken, plannen, afwegen.

Endometriose nam niet alleen mijn tijd, maar ook delen van mijn identiteit. 

Ik kreeg er andere problemen bij — mentaal, fysiek — alsof mijn lichaam domino’s liet vallen die ik niet meer kon tegenhouden. 

Het gevoel van isolement groeide. 

Op school zat iedereen samen tijdens de middag, lachend, levend. 

En ik zat apart op Bednet of in mijn bed. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat mijn lichaam het niet toeliet.

Ik ben filmstudent. Creativiteit is hoe ik ademhaal. Maar zelfs dat werd een strijd.

Het voelt soms alsof ik vecht tegen een monster in mezelf — eentje dat mijn creativiteit wil verstikken, mijn dromen wil vertragen. 

Soms win ik. 

Soms is het sterker dan ik.

Na de operatie heb ik moeten aanvaarden dat dit geen fase is. 

Dat dit niet zomaar voorbijgaat. 

Leer ermee leven, zeggen ze. 

Maar niemand vertelt je hoe rouw voelt om een leven dat je nooit zal hebben. 

Hoe zwaar het is om te beseffen dat “normaal” voor jou iets anders betekent — misschien zelfs onbereikbaar.

Elke uitstap, elke vakantie, elk plan begint met dezelfde gedachte: “Hoe ga ik me voelen?” Niet “Waar wil ik naartoe?”, maar “Kan mijn lichaam mij volgen?”

Dit verhaal gaat niet alleen over pijn.

Het gaat over niet geloofd worden.

Over sterker moeten zijn dan je leeftijd toelaat. 

Over blijven zoeken, zelfs wanneer je moe bent. 

Over leren leven met littekens die niemand ziet.

Over leren leven met acceptatie.

Over doorzettingsvermogen.

Over jouw identiteit zoeken.

Over praten met anderen zodat ze het meer begrijpen.

Dit is mijn verhaal. Ik heb endometriose. 

En ondanks alles ben ik hier. 

Ondanks het tijdverlies en het stilzwijgen van de pijn. 

Nog altijd zoekend. Nog altijd vechtend. Nog altijd dromend.

Nog altijd creatief en mooi en zeker en vast nog steeds Cato.