Endo heb je niet alleen – Shana Cl

Mijn naam is Shana, ik ben 33 jaar en woon in Zolder (Limburg). Er wordt weleens gezegd dat in Limburg alles trager gaat – maar dat geldt niet wanneer ik achter het stuur zit. Racen is mijn uitlaatklep, mijn passie. Buiten het circuit ben ik shopmanager bij Four Roses, een Belgisch modemerk. Mode en snelheid: twee werelden die me definiëren.

ENDOMETRIOSETRAJECT

Op mijn elfde kreeg ik als eerste van mijn klas mijn menstruatie. De hevige bloedingen maakten schooldagen een uitdaging; ik kon amper een lesuur doorstaan zonder naar het toilet te moeten. Dit liet zijn sporen na – ik was altijd moe, had chronisch ijzertekort en de pijnen werden steeds erger. Op mijn veertiende had ik geen andere keuze dan te starten met de pil.

Jarenlang slikte ik de pil met een stopweek om de drie maanden, tot ik er in 2020 abrupt mee stopte. Voor het eerst in 14 jaar voelde ik me weer mezelf. De échte ik. Een andere, veel rustigere versie van wie ik was. Maar mijn lichaam protesteerde. De pijn nam toe en al snel besefte ik dat ik slechts één goede week per maand had. De rest van de tijd overleefde ik.

In juni 2024 werd alles erger. Een zware flare-up gaf me het gevoel dat mijn darmen stilvielen – ondraaglijke pijn, urenlang overgeven. Toch bleef ik trainen voor mijn eerste 24-uursrace in augustus, al merkte ik dat mijn uithoudingsvermogen drastisch achteruitging. Eind september volgde een tweede aanval. Na 24 uur kreeg ik hoge koorts, en mijn huisarts verwees me met spoed door naar het ziekenhuis. Vier dagen opname volgden: een bekkenontsteking en endometriose-cystes op beide eierstokken, maar verder bleef uitleg uit.

Daarna kreeg ik om de drie à vier weken een opstoot. Op de spoeddienst werd ik twee keer zonder verdere hulp naar huis gestuurd. In december, ondanks drie weken aan de Ryeqo-pil, werd ik met een nog zwaardere aanval per ambulance afgevoerd. Dit keer ontdekten ze niet alleen endometriose, maar ook een groot abces dat tot orgaanschade had geleid. “Had je drie dagen langer gewacht, dan was dit misschien heel anders afgelopen,” kreeg ik te horen.

Hoop en vooruitzicht

Na een tweede opinie in Hasselt voel ik me eindelijk écht geholpen. Ik krijg veel steun van mijn omgeving en lotgenoten, en door me goed te informeren, vind ik er een zekere rust in. Mijn dossier is grondig geanalyseerd, alle mogelijke beeldvorming is uitgevoerd, en mijn operatie wordt zorgvuldig voorbereid door een multidisciplinair team.

Toch zijn de laatste weken richting de operatie loodzwaar. Het voelt alsof mijn lichaam echt aan het aftakelen is. Ik ben iemand die, net als in mijn sport, altijd tot het uiterste gaat, maar ik merk dat mijn reserves op zijn.

Mensen onderschatten hoe slopend endometriose is. Sinds september staat mijn leven volledig on hold – sporten en racen zijn tot de zomer uitgesloten.

Mijn eerste grote operatie is gepland eind maart, begin april. Ik tel de dagen af…